
Był czas, gdy jego nazwisko było puentą żartów. Komicy się z niego śmiali, rywale w biznesie w niego wątpili, a gazety częściej pisały o jego długach niż o sukcesach. Wielu było pewnych, że jego historia dobiegła końca. Mało kto mógł przypuszczać, że pewnego dnia stanie w samym centrum światowej polityki — i to nie raz, ale dwa razy.
Nazywa się Donald Trump.
Młody człowiek z wielkimi ambicjami
Trump urodził się w 1946 roku w Queens w Nowym Jorku i dorastał w rodzinnej firmie: jego ojciec, Fred Trump, budował i wynajmował mieszkania dla rodzin z klasy średniej. Syn chciał więcej. W latach 70. i 80. przeniósł się na Manhattan, umieszczał swoje nazwisko na wieżowcach, hotelach i kasynach i stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych biznesmenów w Ameryce. Otwarta w 1983 roku Trump Tower przy Piątej Alei stała się symbolem jego ambicji.
Upadek
Sukces nie trwał jednak długo. Pod koniec lat 80. mocno się zadłużył, by się rozwijać, zwłaszcza w Atlantic City, gdzie miał kilka kasyn. Gdy przychody okazały się zbyt niskie, długów nie dało się już udźwignąć. Od 1991 roku jego firmy ogłaszały upadłość: sześć upadłości firm w latach 1991–2009, w większości związanych z kasynami.
Krytycy widzieli w tym dowód, że jego wizerunek przerasta jego talent do interesów. Jego nieudane przedsięwzięcia — od linii lotniczej, przez steki i wódkę, po firmę kredytów hipotecznych — często podawano jako przykłady tego, czego nie robić. Sam Trump przekonywał, że korzystanie z prawa upadłościowego do restrukturyzacji długów to normalna decyzja biznesowa.
Wyśmiany na oczach wszystkich
Jeden z najsłynniejszych momentów miał miejsce w 2011 roku. Podczas kolacji korespondentów Białego Domu w Waszyngtonie Trump siedział na widowni, gdy stał się głównym celem żartów — zarówno komika na scenie, jak i samego prezydenta. Kamery pokazywały jego twarz, gdy sala się śmiała. Wielu komentatorów nazwało później ten wieczór punktem zwrotnym.
Wcześniej znalazł drugie życie w telewizji. Od 2004 roku reality show The Apprentice rozsławiło jego słynne „You’re fired!” („Jesteś zwolniony!”) i przedstawiło go milionom widzów, którzy nigdy nie interesowali się nieruchomościami.
Powrót, którego nikt się nie spodziewał
W 2015 roku ogłosił, że będzie kandydował na prezydenta. Wielu ekspertów nie traktowało go poważnie. Rok później wygrał wybory w 2016 roku i został 45. prezydentem Stanów Zjednoczonych. W 2020 roku nie uzyskał reelekcji i znów wielu uznało, że jego kariera polityczna się skończyła. W kolejnych latach musiał też zmierzyć się z kilkoma procesami sądowymi.
A jednak w listopadzie 2024 roku znów wygrał. 20 stycznia 2025 roku został zaprzysiężony jako 47. prezydent — dopiero druga osoba w historii USA, po Groverze Clevelandzie w XIX wieku, która sprawowała dwie niekolejne kadencje. Został też najstarszą osobą, jaka kiedykolwiek objęła ten urząd.
Podziwiany i krytykowany
Dziś mało o kim na świecie mówi się tyle, co o nim. Zwolennicy widzą w nim wojownika, który nigdy się nie poddał, bez względu na to, ile razy go skreślano. Krytycy widzą przywódcę, którego decyzje dzielą jego kraj i świat. Każde jego przemówienie, każda decyzja i każdy wpis trafiają na nagłówki na całej planecie.
Bez względu na to, co się o nim myśli, jego historia pokazuje jedno: ludzie, którzy dziś się z ciebie śmieją, nie decydują o tym, jak skończy się twoja historia. Chłopak z Queens, z którego porażek kiedyś się śmiano, stoi dziś tam, gdzie staje niewielu — w centrum uwagi całego świata.